Futbol bir ekol, bu ekolü kullanmakta toplumların, ülkelerin hem aydınlatıcı hem birleştirici; ama diğer taraftan bakınca da uyuşturucu ve uyutmacı bir spor dalı olarak düşünmek gerekir. Nice ülkeler futbolu kendi çıkarları, emelleri üzerine araç olarak kullanmış ve yıllarca o toplumun dikkatlerini çekerek eğitim, emek ve alın terlerini sömürmüşlerdir.

            Halbu ki futbol emek ve sevgi birliğidir. Adeta toplumun farklı düşünsellikleri varsa farklı ekonomik değerleri varsa, farklı inançları ve farklı politik düşünceleriyle bir çatı altında toplayabilmek emek, kültür ve eğitim birliğinin ve de demokrasi anlayışının kendisidir. Toplumun çocuklarına gençlerine o ünite içersinde buluşturabilmek bir erdemdir.

            Futbolun en güzel tarafı da çamurda, soğukta, ekonomik şartları ne olursa olsun dert ve sevgi ortaklığını hem yaşamda, hem de sahada yaşatma biçimidir.

            Ama ne yazık ki; biz toplum olarak ekranlara gözümüzü dikmiş acaba hangi takım şampiyon olacak diye ağzımız açık derbi maçları seyreden, kendi öz be öz çocuklarını görmeyen ve öz çocuklarımıza yardımı esirgeyen, sosyal anlayıştan uzaktayız.

            Ama şunu unutmamak gerekir ki bundan önceki yazdığım makaleden ders çıkarmayan, kendi öz çocuklarına öksüz gözüyle bakan, uydurmacı, laf üreten aman iş üretmeyelim anlayışının karşısındayım. Lütfen ara sıra gelinde ekranlarda milyonlarca dolar harcanıp ta gelen ama topa vurmasını bilmeyen bu öz be öz kentlisiyle, işçisiyle, imam-hatiplisiyle, liselisiyle, fakiriyle, tüccarıyla nasıl topa vurduklarını, nasıl oynadıklarını (hiçbir düşünce farklılığı olmadan) ekranlarda göremediğiniz vuruşları öz çocuklarımızda göreceksiniz. Ben onlarla gurur duyuyorum ve dünyanın en zengin insanıyım.

            Bir insan toplumun her kesimi tarafından seviliyorsa, o toplumun en şerefli insanıdır.